Door Paul Hijmans | CPO Inpact | Leestijd: 7 minuten
Consolidatie in de volmacht- en verzekeringsmarkt wordt nog te vaak gepresenteerd als een succesverhaal. Meer schaal. Meer volume. Meer marktaandeel. In boardrooms domineren grafieken over premieontwikkeling en overnameaantallen.
Maar onder die cijfers groeit een ander patroon. Minder zichtbaar. Structureel onderschat. En uiteindelijk bepalend voor waardecreatie. Het probleem is niet groei. Het probleem is integratie.
De cijfers vertellen maar de helft
De Nederlandse assurantie- en volmachtmarkt groeit stevig. In 2024 goed voor circa 4,8 miljard euro aan premie. Prognoses wijzen richting 6,5 miljard in 2030. Tegelijkertijd versnelt de consolidatie. Jaarlijks vinden er grofweg 200 tot 250 overnames plaats, met een verwacht voortzettingsritme tot minimaal 2030.
Op papier oogt dit als een gezonde markt in beweging. Bestuurlijk gezien is dat een te oppervlakkige conclusie.
Elke overname voegt systemen toe. Elke fusie vergroot afhankelijkheden. Elk tijdelijk compromis in IT wordt permanent onderdeel van de organisatie. Zonder expliciete integratiestrategie ontstaat geen schaal, maar complexiteit.
De verborgen kosten van consolidatie
De werkelijke kosten van fragmentatie staan zelden op de acquisitie-sheet. Ze zitten in:
- data die niet synchroon loopt tussen systemen;
- processen die vastlopen tussen ketens;
- klanten die wachten omdat niemand het overzicht heeft;
- teams die tijd besteden aan herstel in plaats van verbetering.
Consultancyonderzoek laat zien dat verzekeraars tot 20–30 procent kunnen besparen door hun legacylandschap te moderniseren. Dat is relevant, maar onvolledig.
De grootste kostenpost staat niet op de balans. Die zit in mensen. Ervaren specialisten die het landschap begrijpen, vertrekken. Niet omdat de organisatie groeit, maar omdat het werk bestaat uit digitaal plakwerk zonder structurele oplossing.
Kennis verdwijnt. Afhankelijkheden nemen toe. Wendbaarheid neemt af. Dit is geen IT-probleem. Dit is een bestuurlijk risico.
Digitalisering zonder integratie is bestuurlijke schijnzekerheid
Meer applicaties. Meer dashboards. Meer data. Maar geen samenhang.
Zonder expliciete regie op ketenintegratie ontstaat een situatie waarin groei wordt gefinancierd met toekomstige instabiliteit.
De vraag die bestuurders zich zouden moeten stellen is niet: Hebben we genoeg systemen? Maar: Hebben we één samenhangend beeld van hoe informatie door onze organisatie stroomt?
Niet elke consolidatie loopt vast. Organisaties die vanaf dag één eigenaarschap nemen over integratie kunnen succesvol schalen. Maar zonder expliciete strategie is het toeval of het lukt.
Een fundamenteel ander perspectief
Bij Inpact hebben we de afgelopen jaren een andere vraag centraal gesteld. Niet: hoe optimaliseren we individuele systemen?
Maar: hoe beweegt informatie zich door de volledige verzekeringsketen? Van klant naar adviseur, naar volmacht, naar verzekeraar en weer terug.
Dat perspectief dwingt tot andere keuzes. Geen losse oplossingen per entiteit, maar één onderliggende logica die samenwerking mogelijk maakt, ook wanneer organisaties autonoom blijven.
IIP als integratie-infrastructuur
Vanuit dit denken is het Inpact Insurance Platform (IIP) ontstaan. Geen vervanging van alles wat er is. Geen big-bang traject. Maar een gedeelde infrastructuur die bestaande systemen verbindt, data ontsluit en processen logisch ordent over de keten heen.
Modulair ingericht. Zodat organisaties kiezen wat zij nodig hebben. Maar wel met één samenhangende architectuur. Eén logica. Eén basis voor schaalbare samenwerking. Dit is geen technische maar een strategische keuze.
Voor wie dit relevant is
Het Inpact Insurance Platform is ontwikkeld voor organisaties die samenwerken op schaal:
- verzekeraars die via meerdere volmachten distribueren
- volmachten die hun diensten breed beschikbaar willen maken
- partijen die snelheid nodig hebben, zonder de controle te verliezen
De gemene deler: de behoefte aan overzicht, samenhang en rust in de operatie.
Want groei is geen probleem.
Gebrek aan regie wel.
De bestuurlijke keuze
Consolidatie zonder integratie is geen strategie. Het is uitstel. De vraag is niet of integratie nodig is. De vraag is wie daar eigenaarschap over neemt. En wanneer.
— Paul Hijmans
